Sluizen: de waterpoorten die in dijken werden gebouwd

Het gebied van het Hoogheemraadschap van Delfland was in de middeleeuwen al kwetsbaar voor wateroverlast. Polders konden hun overtollige water alleen afvoeren wanneer het water buiten de dijk laag stond. Dat gebeurde via uitwaterings- of ‘ambachtssluizen’, die als waterpoorten in de dijken waren gebouwd. Bij laagwater gingen ze open om polderwater weg te laten stromen. En bij hoogwater sloten ze om te voorkomen dat zeewater het land instroomde.

Doordat de waterstand in de laaggelegen polders vroeger al nauwkeurig kon worden geregeld met een heel stelsel aan sluizen, bleven akkers bewerkbaar, wegen toegankelijk en dorpen veilig. Pas later kregen sommige sluizen ook een schutfunctie voor de scheepvaart, maar dat was een bijzaak: de belangrijkste taak bleef het reguleren van het waterpeil en het beschermen van het land tegen wateroverlast.

Indringing van zout water voorkomen

Tegenwoordig gebruikt Delfland naast sluizen ook gemalen om boezem- en polderwater te sturen en overlast door hoog of laag water te voorkomen. In tijden van droogte of zoetwatertekort kan het hoogheemraadschap het gebruik van sluizen voor recreatievaart beperken om water te besparen en indringing van zout water te voorkomen.

Functioneel én historisch waardevol

Sommige sluizen van Delfland hebben naast hun praktische functie ook cultuurhistorische betekenis; zes zijn aangewezen als gemeentelijk of rijksmonument.

Andere monumenten

Naast een statig kantoor, een aantal bijzondere molens en gemalen en een reeks monumentale sluizen, beheert Delfland ook andere uniek erfgoed. Denk aan de wapensteen in de Vlaardinger Driesluizen, de twee hekpijlers die de toegangsweg naar de voormalige boerderij Vliethoff in Maasluis markeren, of het Electrisch (Riool)gemaal uit 1915, gebouwd voor de bemaling van de Maassluise riolering.